Babalar, oÄŸullar, AydoÄŸan�lar...

Sanırım Afyon dolaylarından bir Eskişehirli idi İsmail Aydoğan. Sinema kültürümüz, sinemaya yönelik sanatsal ilgimiz yeterli olmadığından, bir başka nedenle tanımıştık İsmail Aydoğan�ı;

-EskiÅŸehirspor ilgisi ve sevgisi...

970�li yıllarda Sonolay günlerinde biz bodrumun dışında nefeslenirken, O da Emniyet Müdürlüğüne doğru yönelmişken laflardık ayak üstü. Doğan sinemasında yazıhanesine uğradığımız da olurdu ara sıra. Bir gün haber aldık ki;

-İsmail Aydoğan�ı kaybetmişiz...

Yetişme çağındaki ikizleri Muharrem ve Yaşar Aydoğan�ı da o sıralarda tanımıştık. Sempatik gürbüz çocuklardı ikisi de... Onlar yürüttüler babadan kalma mesleği;

-Büyüterek ve geliştirerek...

Yine çok yıllar geçmedi ki, bir benzer haber daha ulaştı dostlarına;

-Muharrem Aydoğan�ı kaybettik...

İkizine danışmadan, terk edivermişti Muharrem kardeşini!..

Kafa kağıdında �Pekcan�ı da vardı Yaşar�ın. Baba mirasını geliştirmek, bu kez tek başına ona kalmıştı ve Eskişehir�de uç noktaya taşımıştı sinema işletmeciliğini. Son görüşlerimiz; bir sinema daveti, bir ETO meclisi toplantısı ve bilgilenmek amaçlı bir telefon görüşmesi olmuştu... Önceki gün yine bir kara haber;

-Yaşar Pekcan Aydoğan�ı kaybettik!..

Hiçbiri kolay inanılacak gibi değil ama doğa gerçeği. Aileyi bırakmayan periyodik bir silsele;

-Kalp krizinden hayata erken veda!..

Toprağın bol, kabrin cennet, senden önce gidenlere de selam olsun Yaşar!..